EN

I found myself thinking again about the question of whether I want children in the future. Or maybe not even about the answer itself, but about why the question feels so heavy.

I don’t know exactly what I want, but I do know that I want the freedom to decide for myself. Still, I notice that the moment I express my doubt, reactions immediately follow. As if doubt itself is something strange.

“Why?” “But surely you want to become a mother someday?”

Sometimes I almost feel guilty for not being certain. As if being a woman should automatically mean wanting children. As if there is no room for uncertainty within that idea.

I notice that other people’s reactions affect me more than I want them to. It makes me question how many of my thoughts are truly my own. Whether I make choices for myself, or from expectations that have been repeated so often they began to feel natural.

Maybe this doubt comes from somewhere deeper.

My mother was ill and our relationship was difficult because of it. I often think about what that has done to me.

Maybe I’m afraid I won’t be able to do it better. And somewhere, I find it difficult to admit that this fear exists.

Fear of losing myself. Fear of disappointing someone. Fear of repeating the same mistakes without even noticing.

Sometimes it feels as though everyone already knows how life is supposed to unfold. As if there is an invisible path you are expected to follow naturally: studying, working, marriage, children. And the moment you step away from that path, it feels as though people immediately try to guide you back in the same direction. But maybe not everything has to be certain. Maybe I am allowed to change my mind.

“There is no gate, no lock, no bolt that you can set upon the freedom of my mind."

Virginia Woolf

NL

Ik merk dat ik de laatste tijd weer nadenk over de vraag of ik later kinderen wil. Of misschien gaat het me niet eens zozeer om het antwoord zelf, maar waarom die vraag zo zwaar voelt.

Ik weet niet precies wat ik wil, maar ik weet wel dat ik de vrijheid wil hebben om daar zelf over te beslissen. Toch merk ik dat meteen reacties komen zodra ik mijn twijfel uitspreek. Alsof twijfel op zichzelf iets vreemds is.

“Waarom?” “Maar je wilt toch zeker ooit wel moeder worden?”

Soms voel ik me bijna schuldig omdat ik niet zeker weet wat ik wil. Alsof vrouw zijn automatisch zou moeten betekenen dat je kinderen wilt. Alsof binnen dat idee geen ruimte is voor twijfel of onzekerheid.

Ik merk dat de reacties van anderen meer invloed op me hebben dan ik zou willen. Het laat me twijfelen aan hoeveel van mijn gedachten werkelijk van mijzelf zijn. Of ik keuzes maak voor mezelf, of vanuit verwachtingen die zo vaak zijn herhaald dat ze vanzelfsprekend zijn gaan voelen.

Misschien komt die twijfel ergens dieper vandaan.

Mijn moeder was ziek en onze relatie was door haar ziekte moeilijk. Ik denk vaak na over wat dat met mij heeft gedaan.

Misschien ben ik bang dat ik het niet beter zal doen en ergens vind ik het moeilijk om toe te geven dat die angst bestaat.

Angst om mezelf te verliezen. Angst om iemand teleur te stellen. Angst om dezelfde fouten te herhalen, zonder dat ik het zelf door heb.

Soms voelt het alsof iedereen al weet hoe het leven hoort te verlopen.

Alsof er een onzichtbaar pad is dat je als vanzelf hoort te volgen: studeren, werken, trouwen, kinderen krijgen. En op het moment dat je van dat pad afwijkt, voelt het alsof mensen je meteen weer in dezelfde richting proberen te sturen.

Maar misschien hoeft niet alles zeker te zijn. Misschien mag ik van gedachten veranderen.

“There is no gate, no lock, no bolt that you can set upon the freedom of my mind."

Virginia Woolf